Obowiązek podatkowy nałożony jest na wszystkich obywateli kraju. Jednak w dzisiejszych czasach, gdy część osób pracuje poza granicami kraju, bardzo ważne jest rozróżnienie między ograniczonym a nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. Co to jest nieograniczony obowiązek podatkowy?
Miejsce zamieszkania ma znaczenie
Definicja obowiązku podatkowego, zarówno ograniczonego, jak i nieograniczonego, znajduje się w Ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Artykuł 3 mówi, że osoby zamieszkałe na terenie Rzeczpospolitej Polskiej podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Osoba fizyczna, która nie mieszka na teranie Rzeczpospolitej, podlega obowiązkowi podatkowemu wyłącznie od dochodów uzyskanych tylko na terenie Polski – jest to tak zwany ograniczony obowiązek podatkowy.
Jak widać z poniższych definicji, podstawą opodatkowania jest miejsce zamieszkania.
Jak ustalić miejsce zamieszkania?
Ustalenie miejsca zamieszkania jest niezbędne, by prawidłowo określić, czy podatnik podlega opodatkowaniu ograniczonemu czy nieograniczonemu. Kryteria te zawarte są w Ustawie o PIT oraz w umowach zawartych między krajami, które mówią o unikaniu podwójnego opodatkowania dochodów.
Pierwszą przesłanka do ustalenia opodatkowania jest wskazanie miejsca, gdzie podatnik posiada centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Należy w tej przesłance zwrócić uwagę na związki osobiste oraz ekonomiczne podatnika. Ważne są więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczna, czy kulturalna.
Pojawia się tu również sformułowanie „ogniska domowego”. Zamieszkiwanie w lokum, które wskazuje na pobyt tymczasowy, nie jest jednoznaczne z posiadaniem ogniska domowego, które ma charakter trwały i ciągły.
Drugą przesłanka jest łatwiejsza do weryfikacji. Mówi, że nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlega osoba, która przebywała w kraju dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Ważne jest stwierdzenie, że pod uwagę brane są „dni fizycznej obecności”. Oznacza to, że dni w których obywatel znajdował się w kraju, zaliczane są do okresu 183 dni. Nie ma znaczenie, że nie były to całe dnie, lecz krótki ich wycinek.
Rozliczanie się z zagranicznym urzędem skarbowym może okazać się większym wyzwaniem niż ta sama procedura przeprowadzona w Polsce, choćby przez wzgląd na barierę językową, dlatego pomocy w takiej sytuacji warto szukać u specjalistów – np. w firmie TKTRANSLATE – http://www.tktranslate.pl/niemcy-v1.
